قشیریه، رساله

کتابی درباره کلیات عرفان و تصوف اسلامی.
عبدالکریم بن هوازن قشیری (376-465ق) به سبب شیوع فساد و تباهی در سرزمین¬های اسلامی، نوشتاری حاوی برخی نکات و آموزه¬ها در سیر وسلوک را فراهم آورده است. این کتاب در زمان تألیف مورد توجه عارفان و صوفیان بوده و هم اکنون به عنوان اثری کهن و مرجع در این زمینه در نظر گرفته می-شود. ابوعلی حسن بن احمد عثمانی، این کتاب را در نیمه اول قرن پنجم قمری به فارسی ترجمه کرده است. بدیع الزمان فروزانفر (1278-1349)، استاد برجسته دانشگاه تهران، تصحیحات و استدراکاتی بر کتاب نگاشته و آن را منتشر نموده است: رساله قشیریه، به¬کوشش ابوعلی حسن بن احمد عثمانی و بدیع الزمان فروزانفر، تهران، انتشارات علمی و فرهنگی، چاپ هشتم، 1384، 835ص.
این کتاب با همین ترجمه و تصحیح، به اضافه شرح حال استاد فروزانفر و مآخذ ابیات عربی نوشته احمد مهدوی دامغانی، در تهران توسط انتشارات زوار در پنجاه و یک + 846ص منتشر شده است.
کتاب در 55 باب تنظیم شده است. باب اول اعتقاد صوفیان در مسائل اصول و باب آخر وصیت قشیری خطاب به مریدان است. محتوای برخی ابواب کتاب چنین است:
توبه، مجاهده، تقوی، ورع، حزن، خشوع، قناعت، رضا، ارادت، استقامت، حیا، حریت، غیرت، ولایت، تصوف، معرفت، اثبات کرامات اولیا و بیان آنچه در خواب به این قوم نمایند.
مأخذ
قشیری، عبدالکریم، رساله قشیریه، تهران، 1384.

This entry was posted in . Bookmark the permalink.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>